پ.ن0: از اینجا

دلم یه سری آدم جدید می خواد، آدمای جدیدی که یهو وارد زندگیم بشن، اما حوصله ی پیدا کردنشونو ندارم، اصلا نمی دونم از کجا باید پیداشون کرد!! می خوام خودشون بیان یهویی.یا حداقل آدمای فعلی انقدر دور نباشن که زود به زود دلم براشون تنگ بشه.

دلم می خواد همین الان برم بشینم تو کافه رادیو و کتاب مادام کاملیا بخونم و کیک شکلاتی با قهوه بخورم.

دلم می خواد بارون بیاد، تندم بیاد، که ضرب آهنگش همچین تو گوشم بپیچه که دیگه جز صدای شر شر چیزی نشنوم و اونقدر تند بدوم تو بارون که سر تا پام خیس بشه. بعد برم رو کوه صفه و در حالی که یه فنجون چایی داغو محکم گرفتم تو دستام، از بالا شهرو دید بزنم و چراغایی که نورشون تو خیسی خیابونا کش می یادو ببینم. یه چتر قرمزم داشته باشم، که فقط وقتی خواستم زیر بارون چرخ بزنم بازش کنم.

دلم می خواد برم میدون امام، از دور اسبا رو تماشا کنم و توریستا رو .نقاشایی که پرتره می کشن ببینم و کیف بافت بخرم و برم شوهر خاله ی اون آشنا-ی گذشته و در حال غریبه- رو ببینم و دلم یه حالی بشه و باز براش بهترینا رو آرزو کنم و تو ذهنم منطقمو ورق بزنم.

دلم می خواد دوباره بساط رنگ و روغن و بوممو به راه کنم.

دلم می خواد همین امشب وسط کویر مصر بودم و ستاره ها رو رصد می کردم و سکوت بود و سکوت و سکوت ،یا نه کنار دریا که پاهامو بذارم توی آب که سردشون بشه و صدای موجا رو بشونم، باد بوزه و موهامو پریشون کنه!

من خوبم! فقط بعضی وقتا دلم چیزای عجیب غریب می خواد!

آنچه را که مي دانيد، زير پا نگذاريد.

اين تمام عرفان است.

منسوب به مرحوم آيت ا... بهجت

پ.ن1: از اون روزاست که کلی دلم اومدنشو می خواست و از قبل کلی براش برنامه ریخته بودم، اما الان که رسیده همه ی حسم برا انجامشون ته کشیده. به قولی خوردس به ته دیگ! نه حسه درس می یاد، نه نقاشی و نه بافتن. احساسه پلازمید بودن شدید می کنم و بدتر از اون اینکه بقیه هم دقیقا به همین چشم بهم نگاه می کنن! شرایط برا بیرون رفتن با بچه ها فراهم نیست اما باید جور بشه حتی اگه شده از زیر سنگ! حتی روز تولد آدم، هستن کسایی که نمی ذارن روزتو اونجوری که می خوایی بگذرونی- اصی یه وضعی!-

پ.ن2: بالاخره اربیعن رسید، اربعینی که برا اومدنش یکی دو هفته از درس افتادم و اون همه براش برنامه ریزی شد و خیل عظیمی از مهمونا: همسایه ها و عمو کرم و عمو غلام و طایفه اش،عمه فردوس و عمو مصطفی و آقای رناسی و آقای گودرزی. حلوایی که سمیه پخت و من و احسان ریختیم داخل قالب، میوه هایی که پک کردیم و شمعایی که روشن شد. اصلش بعد از شام بود که اونهمه وسط سجده خندیدیم و بعد از رفتن همسایه ها بعد از مدت ها دور م جمع شدیم. شبه خوبی بود، با اینکه روی هم رفته 1-2 هفته کاملا حسه درسیدنو ازم گرفت!

پ.ن3: آخرش به گیس و گیس کشی ختم شد اما کلا خوب بود، خنده هامون با سانی سر تسترا، سلنا گومز و حتی پی سی دی، اون حسای بی موقع و دگرگون کننده که باعث می شه تو اوج خنده، یه هو نور چراغا تو چشمات کش بیاد!، ترمز حسین که پرتم کرد اون سمت ماشین و دلی که همش برا نوع برخوردت شور می زد! و مهربون شدن حسین و نگرانیه سانی. و آخرش همون شد که انتظارشو داشتم، نباید ضعف نشون میدادم اما خوشحالم که هستی برا اینکه بعضی وقتا نگرانم بشی!

پ.ن4: قبلنا-تا دو سال پیش- این موقعه سال که میشد خیلی ذوق داشتم. الان اما حسه خاصی نیست. جشن می گیریم که چی؟ فعلا هستیم، پر مصرف و بدونه هیچ بازدهی!

پ.ن5: اونقدر روزام تکراری هست که نخوام از موضوع خاصی حرف بزنم. دیوونه کنندس. منتظر تحولم، تو آب و هوا، خودم، جو،... فرقی نداره فقط دلم یه عالمه تنوع می خواد!

پ.ن6: می گن وقتی داری شمعای تولدتو خاموش می کنی، اگه آرزویی کنی برآورده می شه، شاید پیش اومدن قضایای ماه رمضون و تابستونی که گذشت به خاطر همون آرزو بود یا شاید دعاهام و شاید حتی دلتنگی های بی مورد. الان به نظرم خیلی مسخره میاد- با اینکه اون موقع ها برام اسطوره بود!- خیلی ممنون که وقتی ازت چیزی می خواییم همون موقع برآوردش نمی کنی حتی اگه سرش کلی غرغر بشنوی و بعدا بهمون نشون می دی که خواستمون بی مورد بوده!

پ.ن7: سومین سفارش نقاشیمو گرفتم- از نوع فک و فامیلیش :)- اولیش برا مژگان، بعدی برا سمیه و سومی برا آریسه عزیز :)- همین، یه خورده از حسه پلازمید بودنمو کم می کنه!

پ.ن8: مریم عزیزم تولدت مبارک :)

پ.ن9: سیمین، خوشحالم که موقع لرزیدن، برات اتفاق خاصی نیفتاد :))

پ.ن10: آداب و رسوم خود را به فرزندانتان تحمیل نکنید، زیرا آنان برای زمانی غیر از زمان شما آفريده شده اند. امام علی (ع)

در جواب ِ دخترم که پرسید:" چرا مرا به دنیا آوردی؟ "

زیرا  سال های جنگ بود

و من نیازمند ِ عشق بودم

برای  چشیدن ِطعم  ِ آرامش.

زیرا بالای سی سال داشتم

و می ترسیدم از پژمردن

پیش از شکفتن و غنچه دادن.

زیرا طلاق واژه ای ست

تنها برای مردو زن

نه برای مادر و فرزند.

زیرا تو هرگز نمی توانی  بگویی:

"مادر ِ سابق ِ من"

حتی وقتی جنازه ام را تشییع می کنی.

و هیج چیز، هیچ چیز در این دنیا نمی تواند

میان ِ مادر و فرزند جدایی افکند

نفرت یا مرگ حتی  .

و تو بیزاری از من

زیرا تو را به دنیا آورده ام

تنها به خاطر ِ ترسم از تنها ماندن

و هرگز مرا نخواهی بخشید

تا  زمانی که خود فرزندی به دنیا آوری

ناتوان از تاب آوردن ِ خاکستر ِ سوزان ِ

                                         رؤیاهاو آرزوهای دور و درازت...

" فریده حسن زاده-مصطفوی"

پ.ن0: از اینجا

پ.ن1: یه شب خیلی خوب کنار عمو عباس و عمو مصطفی و عمه اینا. با حضور مریم و مهسا و مژی و آزاده و مرضیه و مهدی و ... . گفت و شنود خاطره هایی که هر کی یه جاییش نقش داشت و از زوایای مختلف بهش نگاه شد و یکی یکی به هم پیوند خورده شد :) و عمو و بابا که بهمون پیوستن و همه ی اونایی که به نشونه ی اعتراض هجوم آوردن پشت در که پاشیم. از اون شبایی که وقتی می پرسی ساعت چنده، انتظار داری 8بشنوی نه 12! و ژیله ای که خیلی به عمو می یومد و بافت قرمز زن عمو و موهای حسین که اولین بار بود اونقدر کوتاه شده بود :). و از اون شبایی که وقتی اول وارد جمع می شی حوصلشونو نداری ولی موقع خداحافظی محکم میبوسیشون و دوست داری که بازم پیششون باشی :)، بغل کردن عمو عباس و بوسی که با نیم ریشش می ذاره رو لپت عجیب بهت می چسبه چون همیشه تو رو یاد بابابزرگی که دیگه نداریش می ندازه.و یاد اوبوالفضلی که هنوز رفتنشو نمی شه باور کرد و یاد بابابزرگ که خیلی وقته رفته و دایی تقی که حالش خوب نیست.شب و ستاره ها و رضا صادقی و خلوت. فوق العاده بود. 

پ.ن2: اینبار با سانی رفتم پیشش. باز برام از اون برنامه های تخیلی ای نوشت که خوندنش تمومی نداره! و بعد 5طبقه و جمعیت انبوه فال فروشا و مغازه ها و بافت ها و کفشای اونجوری! و سبزی هایی که باهم پاک کردیم :).

پ.ن3: وقتی عمه اینا گریه می کردن، هیچ حسی نداشتم. الان باورم نمی شه که چقدر تو اون لحظه بی رحم بودم و چه مسئله ی مهمی برام بی اهمیت بود. بعضی وقتا با وجود اینکه خیلی نزدیکی، اما اونقدر دور می شی و فاصله می گیری که نبود یه نفر برات مهم تلقی نمی شه! وقتی نرم شد و روابط از سر گرفته شد، تازه یادم افتاد که چقدر دوسش داشتم و دارم. ممنون که برامون نگهش داشتی :)

پ.ن4: وقتی می رم بیرون از ترس اینکه منو نبینی می خونم: و جعلنا من بین ایدیهم سدا... . چرا می خوایی اینقدر ازت دور باشم؟ که دیدن تویی که باید برام امنیت بیاره، برام ترس آور باشه؟ مهم نیست، اما من اون چیزی نمی شم که به زور می خوایی ازم بسازی. دلم برات تنگ شده، برا روزایی که وقتی بغض داشتم بغلم می کردی و برام می خوندی: کی تو رو زد که دست نداشت؟ من همونم ، اگه این روزا گریه می کنم، بیشتر از اون روزا بهت نیاز دارم که کنارم باشی، که وقتی می گم سرما خوردم باور نکنی! هستی اما چرا اینقدر دور؟ حیفم می یاد از این روزایی که می تونه خیلی قشنگ باشه اما فقط می گذره!

پ.ن5: وقتی از کسی چیزی می خوایی محترمانه ترش اینه که به جای فعل امری، درخواستی باشه فعلت. نمی گم ببخش، می پرسم، می شه ببخشی؟ یه جایی خوندم: اگه اشتباه می کنم، تو بنده ی خوب کم نداری، ولی تو اگه نبخشی من یه خدای دیگه از کجا بیارم؟ برحمتک یا ارحم راحمین...

پ.ن6: بعضیا جسما خیلی نزدیکن اما روحن...! هر روز می بینیشون، اکثرا با هم غذا می خورین، با هم درس می خونین و ... اما هنوز همدیگه رو نمی شناسین. قبلا خیلی مجهول تر بودی، خوشحالم که سال دومی شدنم حداقل باعث شد که بیشتر باشم کنارت، که بفهمم چقدر خوبی، که دور هم روزی 7-8 لیوان چایی بخوریم :) و تو هی سعی کنی خوشمزه باشی با اون شوخی های بی نمکت :دی. دوست دارم :-*

پ.ن7: خدا،مامان، بابا، حسین، احسان، مامان بزرگا، بابا بزرگا، عمه، دایی، خاله، عمو، برو بچه هاشون، دوستام،دوستووووون دارم. شکرت :-*. بی نهایت شکر به خاطر بودن تک تکشون و آدمایی که با اینکه نیستن ولی یادشون همیشه هست :)

پ.ن8: ترتیب: از پایین به بالا!

آرزوهایت بلند بود
دست های من کوتاه
تو نردبان خواسته بودی،
من صندلی بودم...
با این همه،
فراموشم مکن
وقتی بر صندلی فرسوده ات نشسته ای
و به ماه فکر می کنی.

"حافظ موسوی"

پ.ن0: از اینجا

پ.ن1: تاسوعای امسال، بدون حضور آقای رناسی و گودرزی و عاشورا، مثل بقیه ی سالا:سر مزار و عبور دسته ها و اون همه جمعیت که اکثرشون مثل من صرفا اومده بودن تماشا و پی رسیدن به حاجتاشون.شام غریبان و جمعیت شمعایی که همه طیف آدمی با حاجتای مختلف روشنشون کرده بودن. حتی عشورا تاسوعام شده یه فرصت برا دور هم بودن!

پ.ن2:این روزا اکثر دعاها معطوفه سمت مریم. مریمی که اونقدر بهش نزدیک نبودم که بشناسمش اما می دونم که بی نهایت مهربونه و شکست ناپذیر و آدمی که از تموم لحظه هاش خوب استفاده می کنه و... . اگه خدا بخواد میشه، که دوباره برگردی و ببینی که چقدر آدم چشم به راهه برگشتتن، که پی زندگیتو بگیری و دوباره باشی... بعضی وقتا آدم یه سری تعریف تو مغزش می سازه و وقتی عکسش اتفاق می یفته محکم وا می سته پاش و ازش حمایت می کنه.تا همین چند وقت پیش همینجور بود، اما دلم نمی خواد در مورد تو این اتفاق بیفته و بینم تاریخ علم نظرش چیه و دکترا چی می گن، می خوام که تو استثنا باشی.معجزه می تونه همه ی اینا رو نقض کنه. کارات هنوز مونده مریم، کتاب شعرت، فیلم نامت، طراحی صحنت و روزای پرکارت که همین چند وقت پیش بعد از آخرین چتمون گفتی داری واردش می شی و اینکه قرار بود عمه ی عرفان باشی! اینجا هنوز خیلیا بهت احتیاج دارن، سعیتو بکن...

پ.ن3: به قول حسین آسمون اینجا تری دی ا ! اکثر ساختمونا یه طبقست و وقتی بالا رو نگاه می کنی، بلندی هیچ ساختمونی جلوی دیدتو نمی گیره، سرتو که بالا کنی، قشنگ آبی آسمونو می بینی و شبایی که مهتابی نیست می تونی دب اکبر و ستاره ی قطبی رو پیدا کنی. و روبه روت یه باغچه ی بزرگ با درخت توت و انجیر و به. مریم و مهسا و مژگان و اتاق مامان بزرگ با مکان نشستن همیشگی کنار بخاری و خوشحالیش به خاطر جمع بودنمون! با اون پارکینگی که همیشه بوی نفت می ده و کنارش باربندی که جای مرغ و خروساشه! لهجه ی خاصش و آدمایی که از 100 متری می شناسنت و احوال همه ی فک و فامیلتو ازت می پرسن و اون امام زاده ی بالای کوه و باغای انگورش و هم دبستانی هایی که اکثرا نامزد دارن. اینا یعنی نوستالژی های این وری من!

پ.ن4:فک می کردم خیلی از مسایل،عادی و روتین می گذرن بی اینکه هیچ تنشی توش باشه. تازگیا فهمیدم که اونقدر آدم باید حواسش به تک تک حرفاش و کاراش باشه که اگه بخواد فکرشو کنه گیج می شه. یه حرف ساده یا یه رفتار، خیلی وقتا اونقدر پیچیده نیست که روش اینقدر تفسیر گذاشته می شه! هیچوقت نمی شه همه ی آدما رو راضی نگه داشت، راضی نگه داشتن همون چند نفر آدم دور و بری ام کلی بالا پایین داره.بعضیا اونقدر رو می گیرن که حتی تو مسائلی که فقط مربوط می شه به خودت هم بهت دستور تحمیل می کنن! از مدل مو گرفته تا ابرو و لباس و طرز رفتار و...! ما که +18 شدیم اما هنوز اثری از حتی یه خورده آزادی عمل هم رویت نشده! فعلا بریم جوک +18 بخونیم و آموزشگاه رانندگی ثبت نام کنیم بسمونه!

پ.ن5: دوووووورم ازت این روزا. روم نمی شه بهت بگم بیا نزدیک، اما باش. 

ب.ا1: چند روزیه وقتی وب گذرو باز می کنم، رد پای حضور وبلاگت هست، همش قلبم می ریزه و از تهه دلم می خوام که خودت باشی، که برگشته باشی، دلم خیلـــــــی برات تنگه مریم. تو رو خدا برگرد، نمی تونم ردپاهاتو بدون حضور خودت ببینم، وبلاگت، کامنتات، چتامون، هنوزم باورم نمی شه

ب.ا2: خیلی وقتا دوست نداری جایی باشی، با خودت قرار می ذاری که از سره لجبازی و تلافی ام که شده به خاطر حضور یه نفر تو یه جمعی نباشی، چون نبودنت می تونه کلا همه ی برنامه های اون شبو لغو کنه و یه جورایی خوب تلافی ایی می شه. اما وقتی می بینی همون آدم برا اون مهمونی کلی تدارک دیده و ذوق زدست،کیک خریده و میوه و آجیل و از همه مهم تر به جز اون یه نفر خیلیای دیگه هستن که دوست دارن باشی، دلت نمی یاد که نری، با اینکه هنوز رفتارش باهات خصمانس اما دلت نمی یاد و همه ی برنامه های آخر هفتتو لغو می کنی و میری، اولش همش دلت می خواد که از اون جمع فرار کنی، اما مثل خیلی وقتا آخرش خوب ختم می شه و از تهه دلت خوشحال می شی که برا اون شب لجبازی رو گذاشتی کنار!

ب.ا3: شب یلدای امسال، با حضور عمه و مامان بزرگ و عموی خودم و عمو غلام و عمو عباس که بعدا به جمعمون اضافه شدن و حضور محمد- از اون دست بچه هایی که حس می کنی دوستت دارن و سعی می کنی باهاشون خیلی خوب باشی :)- یادمون رفت فال حافظ ببریم، کسی ام نیورد! یه شب یلدای بی حافظ! اما درجمع خوب.

ب.ا4: 10بار ازت می پرسه مزاحم نیستم؟ توام می گی نه! اما داری از تو خودتو می خوری و هی پیش خودت می گی پس کی میره؟ ازش انتظار داری که خودش یه خورده مراعات کنه و اصلا خودتو مقصر نمی دونی که چرا باهاش اینقدر رودرواسی داری! آخرشم هی پامیشی کتابا و برنامه هاتو می یاری و می گی اینا رو باید مرور کنم، اینا رو بخونم، اینا رو... تا خودش بفهمه و بره! رفتارم زشت بود می دونم!

من زنم…

بی هیچ آلایشی…

حتی بی هیچ آرایشی !

او خواست که من زن باشم

که بدوش بکشم،

بار تو را که مردی !

و برویت نیاورم که از تو قویترم

آری من زنم...

او خواست که من زن باشم

همچنان به تو اعتماد خواهم کرد

عشق خواهم ورزید ...

به مردانگی ات خواهم بالید

با تمام وجود از تو دفاع خواهم کرد

پشتیبانت خواهم بود

و تو،

مرد بمان!

این راز را که من مرد ترم به هیچ کس نخواهم گفت!!!

"دکتر علی شریعتی"

پ.ن1: اکیپ همیشگی. ولنتاین و ای تی از کیتی پری و پیت بول و ابی و آهنگای جواتی همه به هم. ترافیک بوستان و قانون مرفی که می گه: هیچوقت پاتوتو نده اتوشویی چون روز اول هم روش بستنی می ریزه هم نوشابه- کوچه باغای ناژوون که با باز شدن آب فوق العاده خوشگل بود، آتیشایی که گله گله کنار رودخونه روشن کرده بودن و بعد بیشه حبیب و پیتزا1 و پیاده روی تا پل فلزی. تاب بازی و سرسره و الاکلنگ به خاطر کودک درون که زیادی فهاله و لـــــــــــــــــرز. دیگه مهم نیست اما دقت که کردم تریا لادن تقریبا چسبیده به مدرسه ی چهارباغ! خوردن شیرموز و کیک تریا لادن تو اون سرمام که جای خود دارد. میدون امام که همیشه بهم حسه خوبی می ده و خونه. فرق این روزا با قبلنا اینه که وقتی پیاده نباشی نمی تونی زنگ بزنی و ... :دی. شاید سواره بودن با ادبمون کرد! -به خاطر تولد سروش-

پ.ن2: یه تابلو بود از یه منظره ی پاییزی-اولین کارم با پاستیل گچی- که قاب شد+ یه لباس+ یه بسته کاکائو+ مهر و جانماز کربلا+ کارت پستال که همش بسته بندی شد و فرستاده شد دره مطب باباش. حدود 10:30 بود که مینا زنگ زد و کلی ی ی ی تشکر به خاطر سورپرایز شدنش :دی. حسه خوبی بود.

پ.ن3: متولدین محترم آبان ماه: سروش و جاوید و مهسا و آته ماتت و سیم سیم و مریم و تیتا میلا، تولد همتون مبااااااااارک. چقدر اکیپ این ماهو دوست دارم من! :)

پ.ن4: آن کبوتر بچه هم عزم هوا کرد و پرید... شوکه شدم تا فهمیدم. چقدر سریع! خوشبخت شی جووون (8/24)

پ.ن5: بازم حضور مژگان و عمه و پشت سرش مهمونی خونه رسول اینا خوب بود. هم عمه و هم اعظم بافتنی داشتن، یه هو دلم خواست یه شال ببافم 3 متر که رنگش آبی نفتی باشه!

پ.ن6: فضای شب نشین خیلی خوشگل بود اما غذاش زیادی عادی. دکور چینی با سرو غذاهای ایرانی! پشت بلندگو پشت سر هم خوش آمد می گفتن. گفتیم مام بریم بگیم که برامون بخونن. مامان یادش نبود سالگرد ازدواجشون کی بوده(!)، گفتیم الکی بگیم سالگرد ازدواجشونو پشت بلندگو بگن! شناسنامه ها رو که نگاه کردیم فقط 2 روز با تاریخ واقعیش فرق داشت!

پ.ن7: هی زور می زنی که تو طول هفته طبق برنامه پیش بری که آخر هفته بری جایی که دوست داری. بی خبر از اینکه بقیه برنامه هاشونو از قبل چیدن. اد همون آخر هفته خونواده کلی برنامه میریزن و به تبع باید بی خیال برنامه های خودت بشی و باشی تابع جمع! بعد هی تو اون جمع اجباری فکرت جایی باشه که خودت دوست داشتی و به همه ی کسایی که تو اون جمع هستن به چشم متهم نگاه کنی!! از یه طرفم اگه نری عذاب وجدان می کشی که از دستت ناراحت شدن. اصی یه وضعی!

پ.ن8: بعضی وقتا از تهه دلم پشیمون می شم که چرا به همون رتبه ایی که آوردم قانع نشدم. که الان دیگه نخوام بشینم عربی و دینی و تاریخ ادبیات و زبان فارسی بخونم! صب که پا می شم بچپم تو اتاق حسین اینا کنار بخاری تا موقع ناهار. بعد از ناهارم تا شام باز طبقه ی بالا و تنهایی وسط کتابا و جزوه ها وول بخورم. وجود دمپایی هام جلوی در نشونه ی بودنم باشه و سانی از مدرسه که میاد، بعضی وقتا یه سری بهم بزنه. سه هفته که شد برم آزمون بدم، فرداش پیش خانوم پارسایی و باز یه ورق کاغذ که پر می شه از ساعتای درسی و روزایی که کپی پیست می شه. یکی از حسنای مدرسه رفتن اینه که حداقل روزی چند نفر آدم می بینی!!!-وقتی اینقدر روزات پر می شه از این تکرارا به همون 80% ی هام قانع می شی، عمه خانم و م.آقایی و ... . به قول مامان بزرگ خوشا اون روز! {اندر مزایای(!!!) سال دومی شدن!}

پ.ن9: پاگشای سمیه و آزاده، خونه مامان بزرگ خوب بود.با حضور همه به جز حسین.چقدر سمیه تا رفته خونه ی بخت(!) دور به نظر می رسه. زود به زود دلم براش تنگ می شه... یه دیگ پر از مرغ و ظرفایی که افتاد گردنه من و آزاده و بعدش نقاشی برا مهسا! کاشکی درسا می ذاشت که چند روز بمونم پیش مامان بزرگ. وقتی همه می یان، کـــــلی خوشحال می شه و موقع رفتن باز تنهای تنها! رفت تا عاشورا تاسوعایی که در راهه.

دنیا کوچکتر از آن است

که گم شده ای را در آن یافته باشی

هیچ کس اینجا گم نمی شود

آدم ها به همان خونسردی که آمده اند

چمدانشان را می بندند

و ناپدید می شوند

یکی درمه

یکی در غبار

یکی در باران

یکی در باد

و بی رحم ترینشان در برف

آنچه به جا می ماند

رد پائی است

و خاطره ای که هر از گاه پس میزند

مثل نسیم سحر

پرده های اتاقت را

....

از : عباس صفاری

پ.ن1: هیچ نمی دونم منم مثل عمه اینقدر حساس هستم یه نه، نمی خوام بگم کارش تو اون جمع درست بود یا نبود، فقط می دونم که یه انفجار بود. مثل وقتایی که آدم پر می شه از حسای بد و فقط گریه می تونه خالیش کنه. کارش قشنگ بود(!) که جلوی اون همه آدم احساس واقعیشو رو کرد.نه به خاطر حرف مامان بزرگ بود و نه شوخیه سعید، فقط از سر خستگی.اینکه آدم تلاششو می کنه و بعد می فهمه که بی خود بوده و نتیجش اونی نشده که انتظارشو داشته. درست مثل آشپزیه اون روز من و غرغرای مامان بزرگ!...هنوز نمی دونم چه اسمی رو این خودداریا و خودخوریا بذارم، دورویی-نقش بازی کردن-بزرگ بودن- یا ... . فقط می دونم که "خیلی وقتا" عرف ایجاب می کنه که خودت نباشی، که حس همون لحظتو رو نکنی، که خودخوری کنی و حستو قایم کنی و اونجوری باشی که جو حکم می کنه!خیلی وقتا به نظرم این رفتار مضحک ترین کار ممکن به نظر می یاد.اینکه آدم می تونه خودشو کنترل کنه یکی از مشخصه های تمایز آدما و حیووناس درست، اما واقعا برام قابل هضم نیست، این همه دورویی-اگه اسمش دورویی باشه!-نه کامل می تونم ردش کنم و نه کامل تایید، فقط اینکه: حداقل وقتی تو نقطه ی انفجار بودی، خودت باش... . ورود بهزاد برای من و مریم و مهسا انفجار بود-اما نه مثل عمه! ماله ما انفجار خنده بود- هنوز عادت نکردم که رفتارام کنترل شده باشه،که حتی وقتی یه چیزی خیلی خنده داره بهش نخندم چون اسمشو می ذارن تمسخر، حتی خیلی وقتا درمورد گریه هم...! اگه اسم این رفتارم تمسخر بود خودت ببخش. هنوز رفتارام کامل کنترل شده نیست!

پ.ن2: به قول حسین هوا هوا یه نفرست. اولین بارون رسمی امسال اصفهان الان در حال بارشه و دونه های ریزش عجیب سرما رو می پاشه تو وجود آدم. می ری زیر پتو و کتاب دفتراتو پهن می کنی جلوت. خودتو کامل با پتو می پوشونی جز صورتت که می خوایی سرمای هوا رو حس کنه. صورتتو می چسبونی به شیشه و مثل همیشه رو بخارش نقش ردپا می کشی و دل تو دلت نیست که بپری زیرش، سرتو بالا بگیری، دستاتو باز کنی و تند بچرخی... حسه خیلی خوبیه... امشب آب زاینده رودو بعد از چند ماه باز کردن-تی وی چند بار زیر نویس کرد که خواهشا تو بستر رودخونه نایستین :دی. دوباره 33پل می شه همون 33پل قبلی با همون قشنگیای خاص خودش که فقط با جریان زاینده رود تکمیل می شه-اصلااااا تو خودم نمی گنجم-

پ.ن3: اصولا اگه یه کاری رو از اولش درست شروع نکنم، نه رغبتی دارم برا ادامه دادنش و نه می تونم اونجوری که باید تمومش کنم. در مورد درسیدنمم صدق می کنه. صبح که نشد بدرسم، عصرشم نتونستم، پاشدیم رفتیم بیرون-دیشب- با حسین و سانی. الافیه کامل بود. حتی تو پاساژا ویترینا رو نگاهم نکردیم که الان عذاب وجدان نکشیم و فکر خودمون فکر کنیم نگاه کردن مغازه ها یه کاره + بوده! هایپر مارکتم بد نبود، اما چیزایی که ما پسندیدیم قیمتش خیلی بیشتر از اون 37تومنی بود که اگه سه نفری جیبامونو خالی می کردیم جور می شد! نهایتش خوردن کیک بود و آب انبه و سیب زمینی و ناگت. همین :)

پ.ن4:کلی دکلمه دانلود کردم. از ح.پناهی و پ.پرستویی و خ.شکیبایی و م.حیدرزاده و ن.کریمی و ... قراره تحریم بشم، به جرم خوردن شارژ ای دی اس ال :دی

پ.ن5: از اون شباست که تو خودت نمی گنجی، قول دادی به جبران دیشب درساتو بخونی، اما بازم یادآوریه قول و قرارا سر عقلت نمی یاره. بی خیال خوندن زیست شدم، شال و کلاه کردم و رفتم بالا. برعکسه حرف حسین هوا کاملا یه نفرست. اینجا آدم نزدیک تره. دکلمه ها پلی می شه.یکی یکی... بی اینکه ربطی به حال و هوات داشته باشه، باهاشون می باری. دونه دونه... آخرای بارونه. اینو از اونجایی می گم که جهتش از بالا نیست. از چپ و راست دونه هاش می پاشه تو صورتت. دستامو گذاشتم تو جیبم، کلامو گذاشتم سرم، به قول مرحوم پناهی کله ی پوکمو گرفتم بالا و قدم زدم. چند بارشو نمی دونم.فقط زیاد بود. سریه بعد چشام پایینو نگاه می کنه، دمپایی های آبیه روپوشیده و شمارش موزاییکایی که زیر پا می ذارم.یاد قبلنا افتادم... یادآوریش حسه خاصی نداشت. رفتم سره یه حسه دیگه. بازم نبود... موضوع تو بودی. توایی که نشستی اون بالا و بارونا رو می پاشی رو صورتم. یادم باشه دفه ی بعد حسمو خراب نکنم. بهترین صدا تو هوای بارونی صدای سکوته و چیک چیک بارون، اینجوری فضا پر می شه از تو. حرفام موند واسه دفه ی بعد-اگه بارون بباره- تازه وقتی حسم ته کشید فهمیدم چرا اینقدر دلم بالا پایین می رفت. علت تو بودی تو.

آخرش حسین با نگرانی اومد بالا دنبالم.دنبالم گشته بودن، برام نگران شده بودن.بعضی وقتا آدم دوست داره که فقط ماله خودش باشه، بی اینکه کسی بدونه الان همون موقه ایه که اون می خواد ماله خودش باشه. الان بهترم. ممنون واسه بارونت...

آدمها چه موجودات دلگیری هستند

وقتی سوزنشان را نخ میکنی

تا برایت دروغ ببافند ...

چقدر میچسبد سیگارت را در گوشه ای بکشی

و هیچ کس با خنده های تو / به عقده هایش پی نبرد

از آدم ها دلگیرم

که خوب های خودشان را از بد ِ تو / مو شکافی میکنند

و بد هایشان را در جیب های لباس هایی

که دیگر از پوشیدنش خجالت میکشند / پنهان میکنند

از اینکه ژست یک کشیش را میگیرند وقتی هوای اعتراف داری

و درد هایت را که میشنوند

خیالشان راحت میشود هنوز میتوانند کمی خودشان را از تو / کشیش تر ببینند

از آدم ها دلگیرم

وقتی تمام دنیایشان اثبات کردن است

همین که گیرت بیاورند

تمام آنچه را که نمی توانند به خورد ِ خودشان دهند به تو اثبات می کنند

به کسی غیر از خود / برتری هایشان را آویزان کنند

تا از دور به کلکسیون افتخاراتشان نگاه کنند

و هر بار که ایمانشان را از دست دهند / آنقدر امین حسابت میکنند

که تو را گواه میگیرند

ایمانشان که پروار شد با طعنه میگویند :

این اعتماد به نفس را که از سر راه نیاورده ام

از آدم ها عجیب دلگیرم

از اینکه صفت هایشان را در ذهنشان آماده کرده اند

و منتظر مانده اند تا تکان بخوری و ببینند به کدام صفت مینشینی

و تو را هی توصیف کنند ... هی توصیف کنند ... هی توصیف کنند

خنده ات بگیرد که چقدر شبیهشان نیستی

دردشان بیاید ... و انتقامش را از تو بگیرند ...

تا دیگر به آنها این حس را ندهی که کسی وجود دارد که شبیهشان نیست

از آدم ها دلگیرم

که گرم میبوسند و دعوت میکنند

سرد دست میدهند و به چمدانت نگاه میکنند

دلت ....

دلت که از تمام دنیا گرفته باشد / تنها به درد بازگشت به زادگاهت میخوری

دلم گرفته است ... همین را هم میخوانند و باز خودشان را

آن مسافر آخر قصه حساب میکنند ...

پ.ن1:همیشه وقتی تو شرایط یه اتفاق قرار میگیری مسائل یه هو برات می شن غول. اما وقتی پشت سرش گذاشی، یادآوریه اوضاعی که تو اون شرایط داشتی و فکرایی که می کردی برات خنده دار می شه. الان که بهش فکر می کنم اونقدام گنده نبود جوابه دوراهیم کاملا واضح بود و شاید جو باعث شد اینهمه گندش کنم!بالاخره درگیریه ذهنیه اون چند هفته تموم شد. سبک شدم. حتی تصور اون آینده سنگینم می کرد!فکر می کنم بهترین تصمیم بود.

پ.ن2:بعد از کلی دل صابون زدن،مسافرت ۲هفته ایه تبریز و شمال تبدیل شد به یه سفر ۳-۴ روزه به شهرای اطراف. ساناز اینا نیومدن به جاش آقای رناسی اینا بودن+عمو اینا+ عمه و مژگان.
‍پارت۱:سامان=محل اسکانمون ویلای یکی از آشناهای بابا بود.لب رودخونه کلی عکس انداختیم،از درخت بالا رفتیم و چیپس و پفک خوردیم. نمازو تو مسجد بالای کوه خوندیم و از بازارچه کلی هلو+ کشک+ آلوچه+ بادوم خیریدیم. شام و بعدش خواب تو کمپی که داخل بالکن به پا کردیم و تا صبح لرزیدیم!
پارت۲:لردگان=خونه ی گودرز دوست مجتبی، مسخره بازیای شیرین،لباس محلی.
پارت۳:پادنا= خونه دوست احسان/ باغای سیب/ آشپزخونه ی چوبی وسط حیاط/ نون تابه ای/ غذای آتیشی/ هوای خنک. فرداش= کره ی محلی/ لب رودخونه، آب تنی، جیغ، ماهی کباب، مراسم برداشت سیب. همه چی عالی بود.
تو طول سفر چندین بار مقصدمون تغییر کرد. بعد از اینکه دکتر رئیسی دست به سرمون کرد و با اینکه از قبل دعوت شده بودیم زنگ زد که نیایین، کلی دور سرمون چرخیدیم، بیشترش تو راه بودیم، اجراهایی که با آقای رناسی+ شیرین+ مریم و مهسا داشتیم+ جیغایی که تو تونلا کشیدیم به انضمام بحثایی که پیش اومد.
می تونست خیلی عالی تر باشه با این حال جمعا خوب بود.

پ.ن3:جدیدا خیلی مجهول می نویسم،چند بار بهم گفته شده اما پ.ن هایی که ضمیرای مجهول داره و کنارش اشاره های کوچیکی داره-فقط برا اینکه خودت بفهمی منظورت کی بوده- بیشتر می چسبه!مجبوری زور بزنی تا یادت بیاد و بعدش سیل جزئیات خاطره هاست که می یاد سراغت.اینجوری دلنشین تره.مخاطب پ.ن هام اکثرا کسایی هستن که هیچوقت اینجا رو نمی خونن،اما مجهول نویسی محض احتیاط هم که شده منطقی تره!

پ.ن4:نشد کتابامو بدم کتابخونه. باید برا یه شروع دوباره آماده بشم. بعضی وقتا آدم تو ذهنش آمادگیه نرسیدن به خواسته هاشو داره اما تهه دلش هنوز یه امیدو کوچیک هست-امیدی که همیشه انکارش می کنه ولی وجود داره- وقتی همون یه امید کوچیک تبدیل می شه به یأس بدجور می خوره تو برجکش.حتی نگاه کردن به کتابایی که باید از نو خونده بشه حالمو بد می کنه.موندم .با اینکه طاقتشو نداشتم.

پ.ن5:رفتارش سنگین بود(شایدم چون رو خونوادشون حساس شدم اینجوری فکر می کنم!) یه تعارف مختصر و احوال پرسی از مامان.همین.منم سنگین رفتار کردم،با یه لبخند تصنعی و جوابای کوتاه. وقتی خانم ؛ح؛ منو به مامانش معرفی کرد واقعا نفهمیدم به خاطر اون قضیه بود یا به بهونه ی مامانم.مدلی که قبلا براش کشیده بودم هنوز رو دیوار کارگاهش بود،کنده نشدنش بهم به امید کوچولو داد که حداقل از دستم دلخور نیست-واقعا هم دلیلی برای ناراحتی وجود نداشت چون جوابم از روی منطق بود نه غرور- فقط از این می ترسم که خانم ؛ح؛ همون نازنین باشه، نازنینی که سفره ی دلمو پیشش باز کردم!شواهد اینطور نشون می ده اما امیدوارم خودش نباشه!

پ.ن6: وقتی از یه چیزی دلگیری حداقل انتظاری که از اطرافیانت داری اینه که تو اون شرایط حرفی نزنن که باعث رنجش بیشترت بشه.انتظار نداشتم تو اون شرایط- که هر کدومم تو خودمون بودیم و اینهمه دمق بودیم- بخوایی اینقدر تک بعد باشی، اینقدر تفسیرای مضحک بذاری- اینقدر خودخواه باشی و همینطور اینقدر خودبین و کارای خودتو الکی گنده کنی و کارای ماها رو بی ارزش!کاش هیچوقت نمی شناختمت. دوست داشتم مثل بچگی ها همونقدر برام مجهول می موندی. همونقدر بزرگ، همونقدر تحسین برانگیز و همونقدر مهربون-از دور خواستنی تری!

پ.ن7: جدا از همه ی دلتنگی هایی که برا نبودن مامان پیش می یاد، این چند روز همه ی کارا افتاده گردنه من.از ظرف شستن و لباس شستن گرفته تا آشپزی و گردگیری و شیرینی پزی! اعتراف می کنم حسه جدید و خوبیه-اما به شرطی که کنارش هیچ کاره دیگه ای نباشه- وقتی شروع می کنی به کار کردن به جور عجله هم بهت تزریق می شه که نکنه از کارات عقب بمونی. هم زمان با پخت غذا، تخم مرغ و شکر رو هم قاطی می کنی-برا کیک-، بینش ظرف می شوری، لباسا رو پهن می کنی رو بند، دستمال می کشی و ... . و بعدش خسته و کوفته می شینی پای پی سی، یه کش و قوس به دستات می دی و بعد لایک زدنای رفاقتی تو فی س بو ک! از فردا این روال کلا تغییر می کنه.درس خوندن و بعدش احتمالا هر روز تخم مرغ!

پ.ن8: آخر هفته ی خوبی بود کنار مریم و مهسا و مژگان. با اینکه کاره خاصی نکردیم و جایی نرفتیم و با اینکه اینجا بودنم برا خودم بهتر بود اما همین که تونستم خوشحالشون کنم برام کافیه. کنار هم بودناش و خنده هاش هم انصافا چسبید و مخصوصا تلفنی که امروز مریم بهم کرد و گفت جام خالیه!!!-دارم به این نتیجه می رسم که کنار هر خنده ای، گریه ای هم هست، تا حالاش که اینطور بوده!-

پ.ن9:خودم خواستم که ماله من نباشه اما هنوزم نمی تونم کامل اتفاقایی که افتاد، حرفایی که زده شد و خود اون شخص رو نادیده بگیرم.حالا که همه چی تموم شده-اونم از طرف من- چه دلیلی داره که پا به پای ف ی س بو ک خودم، ماله اونم چک می کنم؟ هنوز نمی دونم این حسم از چه جنسه!کنجکاوی-دوست داشتن-ترحم یا ... . واقعا نمی دونم!

پ.ن10:عنوان: برا یادآوریه جوابی که مریم بهم داد! :دی. همونقدر که اعتماد دیگران به آدم ،حسه خوبی القا می کنه، احساس مسئولیت هم می یاره. یادم باشه...

پ.ن11:از وبلاگ آدم برف

ب.ا1: بیرون با سانی و سروش و حسین طبق معمول خوب بود. موزیک ای تی از کیتی پری+ ویراژا و ترمزایی که حسین هماهنگ با آهنگ می گرفت+ متراژ خیابونا+ خاقانی و نظر و چهار باغ و مجتمع پارک و بیشه حبیب و آب طالبی و ناژوون همه خوب بود. نهایتا شامو تو هتل آسمان خوردیم و بعد دوباره متراژ و آخرسر هم خونه! با اینکه اولش هیچ حوصله ی بیرون رفتن نداشتم اما حالمو خوب کرد. شب خوبی بود.

ب.ا2:آقای خواجه نوری-دوست بابا- و م.ح -عموی مینا و میترا- هم رفتن. روحشون شاد.